هنگامی که به تو رسیدم و گرمی دستانت را حس کردم ،

روزی که به تو رسیدم و تمام پنجره ها به سوی غم ها بسته شد ،

آن هنگام که با کوله باری از عشق به راه افتادیم تا زیر بید مجنونی که

پیمان عشق و دوستی بستیم ، به نظاره ی تمام هستی بنشینیم ،

هنگامی که قلب هایمان مالامال از عشق به یکدیگر است ،

ساعاتی که به تو خو می گیرم و دقایقی که از عطر یکدیگر سرمست هستیم ؛

تمام شقایق های داغدار را بر سر ما بریزند ...

تمام مهربانی های عالم را نثار تو کنند و تمام دلتنگی ها را از دل کوچک تو بگیرند ...

اگر هنگام ورودت به این سرزمین فرشتگان کوچک به استقبالت آمدند و من

از این عالم سفر کرده بودم ؛

یادت باشد که فرشتگان کلید تمام قفل های بسته ی درد و رنج های من را دارند ...

یادت باشد که من چشم به راه ماندم تا مردم ...

                                                           مردم ...

                                                                      مردم ...

                                                    مهسا ...

  تو میری و یادت میره ...میشکنه تنها دل من

  نذار بهت عادت کنم   ... دچار یعنی موندگار

توکه نمیمونی پیشم  ... داغت رو دلم نذار

کنار عطر روسریت  ... نذار بهار و گم کنم

نذار که تو شب  چشات را فرار و گم  کنم

نهال عشق و بسوزون تا یه روزی درخت نشه

ما که بهم  نمیرسیم  حتی  توی خواب  خیال

قسمت ما یکی  نشد حتی  توی  فنجون  فال