قصه این جوری شروع شد من و چشمات و ترانه

تو رو خواستن تا همیشه گریه و اشک شبونه

تو می دونی تا همیشه من به یاد تو می مونم

هرچه که ترانه دارم واسه ی چشات می خونم

واسه ی داشتن دستات لحظه هام پر از بهونه س

با تو بودن تا همیشه رویای عاشقونه س

 دلم برای کسی تنگ است

که طلوع عشق را به قلب من هدیه می دهد

دلم برای کسی تنگ است

که با زیبایی کلامش مرا در عشقش غرق می کند

دلم برای کسی تنگ است

که تنم آن آغوشش را می طلبد

دلم برای کسی تنگ است

که قلب من برای داشتنش سالها صبر می کند

از دوری نگاه تو می ترسم ،بايد هميشه دور و برم باشی

ديوانه ی تو ام و تو هم بايد،تسکين روح دربدرم باشی

می خواهم از حضور تو پر باشد،آغوش خالی ام، بدنم، روحم

پرواز در نگاه تو روياييست ،وقتی که باز بال و پرم باشی

من چشم های قهوه ايت را هم ،در خواب های هرشبه می بينم

شاید توهّميست حضورت و،در اصل توی قلب و سرم باشی

من دوست دارمت و تو می دانی،اين را هميشه گفته و می گويم

عاشق شدن بهانه ی خوبی شد،تا تو هميشه همسفرم باشی

                                                               ((  ناز  )) 

 ای ناز  ناز  نازنین  با  نازنینان ناز   کن 

                      از   ما رفیقان درگذر با نارفیقان ناز کن

ای راز باز پر طنین  با  نکته دانان  یار شو

                     از   بزم پیران  درگذر با نوجوانان ناز  کن

ای   ساز ناز دلنشین با دلنوازان  راز  گو

                   از  ما خموشان درگذر با عندلیبان ناز  کن

ای  شاهباز  در کمین با بی نوایان یار شو

                   از  ما گدایان  درگذر  با شهریاران ناز  کن

ای جان جان عارفان بر شعر مومن ناز کن

                   از ما عزیزان درگذر با  جان جانان ناز  کن

                افشار

هنگامی که به تو رسیدم و گرمی دستانت را حس کردم ،

روزی که به تو رسیدم و تمام پنجره ها به سوی غم ها بسته شد ،

آن هنگام که با کوله باری از عشق به راه افتادیم تا زیر بید مجنونی که

پیمان عشق و دوستی بستیم ، به نظاره ی تمام هستی بنشینیم ،

هنگامی که قلب هایمان مالامال از عشق به یکدیگر است ،

ساعاتی که به تو خو می گیرم و دقایقی که از عطر یکدیگر سرمست هستیم ؛

تمام شقایق های داغدار را بر سر ما بریزند ...

تمام مهربانی های عالم را نثار تو کنند و تمام دلتنگی ها را از دل کوچک تو بگیرند ...

اگر هنگام ورودت به این سرزمین فرشتگان کوچک به استقبالت آمدند و من

از این عالم سفر کرده بودم ؛

یادت باشد که فرشتگان کلید تمام قفل های بسته ی درد و رنج های من را دارند ...

یادت باشد که من چشم به راه ماندم تا مردم ...

                                                           مردم ...

                                                                      مردم ...

                                                    مهسا ...

  تو میری و یادت میره ...میشکنه تنها دل من

  نذار بهت عادت کنم   ... دچار یعنی موندگار

توکه نمیمونی پیشم  ... داغت رو دلم نذار

کنار عطر روسریت  ... نذار بهار و گم کنم

نذار که تو شب  چشات را فرار و گم  کنم

نهال عشق و بسوزون تا یه روزی درخت نشه

ما که بهم  نمیرسیم  حتی  توی خواب  خیال

قسمت ما یکی  نشد حتی  توی  فنجون  فال 

من از یک شکست عاشقانه می آیم ...

بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند ...

شکست نه برای پنهان کردن است و نه بهانه ی پنهان شدن !

می گویند از صبح بنویس ، از آفتاب ... و من چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت ،

باران پنجره ی چشمانم را شسته است ... !

بی ستاره ام و زرد ، با طعم معطر پاییز . که حضورش تنها معجزه ی لحظه های تنهایی

من است ...

قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه ی دوست داشتنی زندگیم از عهده ی داشتنش-

برآید ...

سقف اعتماد تعمیری است . مدام چکه می کند ... آغوش ترانه هایم همچنان از عطر تن او

که باید پر باشد ، خالیست ...

نمی توانم باورکنم... نه رفتنش و نه ماندنش را ...

مهم نیست ... تمام سرزنش ها را می پذیرم ، به بهانه ی تولد حقایق غم انگیزی که درد را

به درد می آورد و آتش را می سوزاند ...

این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است ...

اگر ترانه هایم ثمره ی تخیل بود ، به جنون نمی رسید ... اعتراضی نیست !!!

کسی که به او نمی رسد ، به جنون از او رسیده راضیست ...

خلاصه غم سنگینی است اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد ... اما همیشه حق با برنده ها

نیست ! می شود در عین بازنده بودن سر بلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا

گدایی کرد ...

قرار بود حقیقت را بگویم ... سخت است ... بی علاج است ... دانستنش آدم را کم کم

می کشد ... گریه ی شبانه می آورد ... اما همین است خبر کاملا ناگوار و واقعی :

اون یکی رو جز من داشت ...............................................

سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی بر باد رفته ام

آبرومندانه باشد ...

گریه می کنم با شکوه ... مثل اقیانوس ... بلند مثل اورست ...

او نمی شنود و نمی داند که ماه ، خوشبختی مشترک همه ی بی ستاره هاست ...

یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر

آشفته ی من است :

چی کار کرد این دل ساده ام     که از چشم تو افتادم ؟؟؟

                                                                                                  مهسا ...

چشم چشم دو ابرو ، نگاه من به هر سو ...

پس چرا نیستی پیشم !؟ نگاه خیس تو کو؟؟؟

گوش گوش دوتا گوش ،دو دست باز، یه آغوش...

بیا بگیر قلبمو ، یادم تورا فراموش ...

چوب چوب یه گردن ، جایی نری تو بی من ...!

دق می کنم میمیرم ، اگه دور بشی از من ...

دست دست ، دوتا پا ، یاد تو مونده اینجا ...

یادت میاد که گفتی ، بی تو نمیرم هیچ جا ...!؟

من ...؟؟؟ من ...!؟ یه عاشق، همون مجنون سابق ...

                                                                                               مهسا ...

يکي زد باز هم زخم زبانت 

برای سرفرازی در ره عشق

بنوش این زخم ها را، نوش جانت!

بر شانه ام ان لحظه که غم می شود اوار قشنگ است

 یخ بسته از اندوه تو ،دست و دل این خسته ، وگرنه

 بر حال دل بی کس من گریه این تار قشنگ است

 حالا که رد پای تو در وادی بیداری من نیست

 خو کردن با خواب چو دیوانه  به ناچار قشنگ است

 ان لحظه که فریاد نگاه تو پر از شور و تمناست

 بر سرخی لبهای تظاهر گرت افکار قشنگ است

 کفر است اگر بشکنم از بهر لبت روزه خود را

 با قند لبان تو اگر وا کنم افطار قشنگ است

  در اتش هجران تو جان دادن این مرد چه زیباست

 مثل جسد بی کس من که بر دار ..... قشنگ است

تقدیم به .......؟؟؟